Afscheidsbrief Afscheid van mijn Jeugd

by Thea
(Den Bosch)

Afscheidbrief ofwel afscheid van mijn jeugd: Tot ver in mijn dertigste werd ik nog steeds veel jonger geschat. Nu op mijn 45e moet ik toch echt afscheid nemen van mijn jeugd.

Ik ben niet ijdel maar het streelde me altijd wel dat mensen me jonger schatte. Op mijn veertiende wilde ik niets liever als achttien gezien worden, nu ben ik al blij als ze me niet zien als vijftiger!

Het eerste teken dat ik niet meer zo jong ben als ik me voel, kwam een paar jaar terug. De rimpels en plooien op mijn lichaam, die na het slapen ontstaan bleven veel langer zichtbaar. Op mijn bovenlip verschijnen kleine rechtopstaande plooitjes waar mijn lippenstift in weg loopt. De rimpel tussen mijn wenkbrauwen is niet meer weg te masseren. Als ik opsta dan knarsen mijn knieën alsof ze gemaakt zijn van cement. Afscheid van mijn jeugd nemen komt steeds dichterbij.

Toen ik zelf jong was vond ik mensen van veertig jaar en ouder echt al bejaard. Mijn leerkrachten op school waren, als ik nu terug denk, jonger dan ik nu ben terwijl ik ze toen als ouwe knarren zag. Het idee dat zij toen misschien wel een gezin hadden met jonge kinderen, kan mij nu nog verbijsteren. Ik stond er toen helemaal niet bij stil.

Zoals ik al zei: ik voel me jonger dan ik eruit zie. Ik kleed en gedraag me ook jonger dan ik ben, tot afschuw van mijn kinderen. Het is toch niet zo dat ik loop te huppelen en minirokken draag, maar wel loshangende en kleurige kleding. Plooirokken en twinsets kunnen altijd nog, toch?

Vorige week zat ik te praten met een man van mijn leeftijd. Hij heeft een gebroken been en woont alleen. Zijn vader heeft hem beloofd te helpen wanneer dat nodig is. Op mijn vraag hoe oud zijn vader dan is: 78 jaar!

Mijn eigen vader is 77 en loopt de hele dag te klussen aan zijn caravan op de camping. Met het zweet op zijn voorhoofd en rondrennend op zijn gympen heeft hij nauwelijks tijd voor een kop koffie.

Mijn schoonmoeder is 76 en rijdt vrolijk rond in haar autootje, heeft een uitgebreid sociaal netwerk en is haast nooit thuis. Ze heeft zelfs zoiets als een agenda want de kalender staat vol met kleine aantekeningen en afspraken. Ben ik nou gek of zaten mensen van deze leeftijd vroeger gewoon in bejaardentehuizen?

Misschien kan ik in de toekomst veel later afscheid van mijn jeugd nemen dan ik nu denk en is deze afscheidsbrief te vroeg.