Afscheidsbrief Dag Lieve Ronald
by Suzanne
(Deventer)
Copyright © 2006 D. Bush
Dag Lieve Ronald, een afscheidsbrief.
Annet zuchtte eens diep en liep op haar tenen de kamer uit. Ze sloot behoedzaam de deur en liep zachtjes naar beneden. Ronald sliep nu en dat wilde ze graag zo houden, op die manier voelde hij de pijn misschien wat minder. Nu Ronald sliep had ze haar handen even vrij om het een en ander in huis te doen.
Ze begon met de keuken, daar stond nog afwas van gisteravond. Terwijl ze aan het afwassen was dacht ze weer terug aan wat er gisteravond gebeurd was. Ronald had een heel erge hoestbui gekregen en daar was hij bijna in gestikt. Wat was ze bang geweest. Ze vond het afschuwelijk om hem zo benauwd en angstig te zien. Ze had op zijn rug geklopt en op het laatst zelfs heel hard geslagen. Eindelijk werd het gehoest en gekuch minder. Ronald was bekaf en ademde zwaar. Annet had de dokter gebeld en die lieve man was direct gekomen. Hij had Ronald wat extra zuurstof gegeven en de dosis medicijnen die hij via een infuus binnenkreeg verhoogd. De dokter had tegen Annet gezegd dat het slechter ging met Ronald en dat ze er rekening mee moest houden dat Ronald het niet lang meer vol zou houden. Op het moment dat de dokter haar dat vertelde, sprongen de tranen bij Annet in haar ogen. De dokter probeerde haar te troosten en wenste haar heel veel sterkte.
Toen de dokter weg was, liet Annet haar tranen de vrije loop, ze huilde en snikte heel zachtjes. Ze wilde niet dat Ronald merkte dat ze zo’n verdriet had. Ronald was die avond af en toe een beetje weggesuft, maar Annet had de hele avond naast hem gezeten en zijn hand vastgehouden. Ze wilde hem niet kwijt. De afwas was gedaan en de keuken was weer redelijk opgeruimd. Annet keek op de klok, elf uur was het. Ronald lag nu een uur te slapen. Annet droogde haar handen af en liep naar boven.
Ze opende de kamerdeur en liep naar zijn bed. Ze keek of Ronald nog ademde en voelde even aan zijn hoofd. Ronald ademde kort en vluchtig, zijn hoofd was klam. Annet pakte een washandje en legde dat op zijn hoofd. Ronald opende langzaam zijn ogen en keek haar dankbaar aan. “dankjewel’ zei Ronald zacht. Zijn stem was nauwelijks meer hoorbaar, maar Annet begreep wat hij zei. ‘Het is goed, ga maar slapen’
Annet keek naar hoe Ronald daar in dat grote bed lag. Hij lag stil en keek haar glazig aan.
Zijn huid was grauw, zijn ogen waren dof en wat was hij mager geworden. Annet slikte moeizaam. Ze pakte een beker met een rietje van het nachtkastje en gaf Ronald voorzichtig wat te drinken. Ronald kreeg weer een hoestbui en net als gisteravond leek dit niet te stoppen. Na twintig minuten hoesten legde Ronald zijn hoofd zwaar vermoeid terug op zijn kussen.
Annet ging naast hem zitten en zei dat ze van hem hield. Ronald zijn lippen bewogen, maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Annet begreep hem echter wel en produceerde een flauwe glimlach en kneep even zachtjes in zijn hand. De hele ochtend bleef ze naast zijn bed zitten, ze las hem voor uit zijn lievelingsboek, ze aaide over zijn hand en veegde met een koel washandje over zijn warme hoofd. Annet wist dat het einde naderde en dat Ronald helemaal op was. Ze vertelde hem hoeveel ze van hem hield en dat ze hem nooit zou vergeten.
Ronald ging steeds rustiger en langzamer ademen. Annet was stil en keer naar haar lieve Ronald. Ze aaide hem en gaf hem een laatste kus. De adem van Ronald leek nu af en toe even te stoppen, maar dan haalde Ronald op het laatste moment alsnog adem. Annet keek naar Ronald en zei: ‘Dag lieverd, ga maar…’ een half uur later blies Ronald heel rustig zijn laatste adem uit, op zijn lippen leek een glimlach te staan en hoewel het heel verdrietig was wist Annet dat dit het beste was. Ronald was overleden. Ze keek op de klok, het was vier uur. Annet stond langzaam op en belde naar de dokter.
Met dank aan Annet voor deze prachtige afscheidbrief.
