Afscheidsbrief Na mijn scheiding

by Sheila
(Tilburg)

Afscheidsbrief aan mijn kind. Mijn naam is Sheila, en na de scheiding heb ik afscheid moeten nemen van mijn kind. Niet door de dood, dat gelukkig niet, maar wel door de drugs. Ik weet niet wat erger is. Ik wil het ook niet weten, dit is al erg genoeg.

Ze was 13 jaar toen haar vader en ik gingen scheiden. Na een huwelijk van 14 jaar was de liefde tussen ons over en wilden we niet meer verder met elkaar. Wat voor ons een weloverwogen besluit was, bleek voor haar als een donderslag bij heldere hemel te komen.

Ze had niets gemerkt van spanningen of ruzies. Dat klopt, zelfs voor ruzies hadden we niet genoeg emoties meer over. Mijn dochter werd steeds stiller en afstandelijker. Ze mocht kiezen waar ze wilde wonen en koos voor het wonen bij mij, haar moeder. Vanaf het begin is dat fout gelopen. We hadden alleen maar ruzie, over kleding, uitgaan en kamers opruimen. Ze ging steeds minder vaak naar school, ’s avonds was ze vaker bij vriendinnetjes dan thuis. Of zat ze toen al bij die “vrienden” groep?

De eerste keer dat ik er achter kwam dat ze drugs gebruikte was op een maandagmorgen. Zelf was ik op weg naar de huisarts, na de scheiding had ik veel lichamelijke klachten gekregen. Vanuit mijn ooghoek zag ik, in een zijstraat, opeens mijn dochter een coffeeshop induiken. Mijn hart stond stil. Beelden van verslaafden, met rotte tanden, bedelend over straat schoten door mijn hoofd. Ik ben blijven kijken tot ze weer vertrok. Ze heeft me niet gezien. Die avond kwam ze om half twaalf thuis. Mijn dochter, 15 jaar, dronken en stoned, stond me keihard uit te lachen. “Ik moest niet denken dat ze nog een baby was, ik had niets over haar te zeggen, en ik deed toch ook de dingen die ik zelf wilde?”

Vanaf toen is het alleen maar bergafwaarts gegaan. Haar vader wilde er eerst niets over horen daarna heeft hij nog van alles geprobeerd maar ook dat hielp niet.

Nog net voor je zeventiende verjaardag ben je vertrokken van thuis en niet meer terug gekomen. Een definitief vertrek na maanden van dan weer wel en dan weer niet thuis zijn.

Soms zie ik je lopen in de stad. Vaak met vrienden maar soms ook alleen. Je ziet er dan zo verlaten uit. Niets heeft me meer pijn gedaan na de scheiding dan jouw verdrietige ogen. Naar je toe gaan durf ik niet, de afstand is al te groot.

Als ik het wel zou durven zou ik je dit willen zeggen:

Lieve schat
Het spijt me.
Ik heb je niet geleerd je emoties te uiten.
Ik heb je te lang laten zien dat je “alsof” kunt doen.
Na de scheiding ben ik te makkelijk met jouw gevoelens omgegaan.
Ik was blij na de scheiding en dacht zomaar dat jij ook gelukkiger was.

Kon ik die tijd maar overdoen. Ik zou je meer betrekken bij de beslissingen in mijn leven.
Meer uitleg geven, maar vooral zou ik (misschien via deze afscheidsbrief) vaker vragen:

Lieverd, hoe is het nu met jou?