Lieve Mam, een afscheidsbrief. Wat ik je nog had willen vragen

Tien jaar na je overlijden alsnog een afscheidsbrief. In mijn hoofd al heel vaak verteld maar tot nu, nooit opgeschreven. Het is misschien ook niet wereld schokkend wat ik nog kwijt wil en misschien weet je het ook allemaal wel. Ik kan me voorstellen dat je ons vanaf je wolk in de gaten houdt.

Na je dood, is je begrafenis en de verdere afhandeling niet goed verlopen. Jouw zes kinderen waar ik de vierde van ben, konden niet meer samen beslissingen nemen.

De eerste schok kwam toen bleek dat de uitvaart verzorgster al was geweest en alles was geregeld. Drie uur na het overlijden. Ik zat nog in de auto want je woonde 200 kilometer van mij vandaan. De vorm van de uitvaart, de kaarten, de locatie alles al geregeld, zelfs je oudste dochter mocht niet mee beslissen.

Je was al jaren bezig met een boek over jouw leven, je jeugd, je huwelijk en kinderen en nog veel meer. Ik wilde dit boek graag lezen, ook omdat je op zoek was naar een uitgever. Ik hoopte ook dat jij instructies had achtergelaten hoe je, je begrafenis wilde. De tweede schok was dus dat mijn zwager doodleuk verklaarde dat het boek was verbrand. Hij en de anderen vonden dat er teveel schokkende dingen in stonden waar alleen maar problemen van konden komen. Weg boek, weg jouw levensverhaal. Ik ben nog nooit zo kwaad geweest. Kwaad is niet eens het juiste woord……

Het is een grote ruzie geworden waar ik, met mijn impulsieve gedrag, ook mijn aandeel in had en ik ben er niet trots op. Wat betreft Pa hebben we doorgezet en een compromis gevonden. Nadat iedereen weg was bij de kist, hebben de grafdelvers nog even gewacht. Pa kon toch afscheid nemen, hoewel hij de dienst niet mee kon maken. Een beschamende vertoning.

Citaat: Degenen die onsverlaten, voelen niet depijn van het afscheid; de achterblijverslijden.  - Longfellow,Henry Wadsworth

Het uitruimen van jouw kamer, de verdeling van de spullen, allemaal problemen. Mijn zusters en broer buiten in de auto:”pak maar wat je wilt hebben en dan wegwezen”. Als een dief voelde ik me toen ik wat fotoboeken meenam en een schilderij, wat jij had gemaakt.

Tussen “hun” en “ons” is het niet meer goed gekomen. We lijden allemaal ons eigen leven. Sinds kort heb ik weer contact met mijn jongste broer. Het gaat stroef hoewel we beide wel willen. Hij was toen nog jong en ik heb geen hekel aan hem. De tijd heelt vele wonden.

Een overlijden is al moeilijk genoeg, de manier waarop alles is gegaan heeft het er niet makkelijker op gemaakt. Deze afscheidsbrief lost ook niets op maar ik ben blij dat ik het kwijt ben.

Lieve Mam, ik denk nog veel aan je. Ik weet zeker dat wij dat allemaal doen, ieder op zijn eigen manier. Ik wilde het afsluiten met deze afscheidsbrief.Het enige wat ik maar niet kan vergeten: Wat stond er nou in je boek…..?!

Onderaan deze bladzijde vind je de verhalen van andere mensen die afscheid hebben moeten nemen.

Achteraf weet je het wel. Dan heb je de juiste woorden, zinnen en vragen. Dan weet je precies wat je had willen zeggen. Soms wil je onderwerpen ook laten rusten, geen ruzie maken, of iemand opnieuw verdriet aandoen. Soms ben je nog zo kwaad dat praten niet helpt, maar schrijven wel. Anoniem of onder pseudoniem kan ook.

(Lang verhaal, kort verhaal, het maakt niet uit. Als je het maar kwijt bent....)

Klik op de links om te lezen wat anderen met jou willen delen.

Afscheidsbrief Dag Lieve Ronald 
Dag Lieve Ronald, een afscheidsbrief.

Annet zuchtte eens diep en liep op haar tenen de kamer uit. Ze sloot behoedzaam de deur en liep zachtjes naar ...

Afscheidsbrief Na mijn scheiding 
Afscheidsbrief aan mijn kind. Mijn naam is Sheila, en na de scheiding heb ik afscheid moeten nemen van mijn kind. Niet door de dood, dat gelukkig niet,...

Afscheidsbrief Afscheid Nemen  Not rated yet
Afscheidsbrief na het ontvanhgen van een rouwkaart. Afscheid nemen en er nooit meer aan denken is mijn eerste reactie als die rouwkaart binnen valt.
Een ...

Afscheidsbrief Afscheid van mijn Jeugd  Not rated yet
Afscheidbrief ofwel afscheid van mijn jeugd: Tot ver in mijn dertigste werd ik nog steeds veel jonger geschat. Nu op mijn 45e moet ik toch echt afscheid ...