Bureaudienst draaien, soms echt een stap te ver.

Ik heb weer bureaudienst. Dat betekent dat ik elke bezoeker moet opvangen en doorsturen naar de juiste plek. Ook de telefoontjes moet ik beantwoorden en doorschakelen. Omdat we zoveel voorzieningen hebben zijn de vragen heel erg verschillend. Er komen ook veel meiden langs die een spreekbeurt over jeugdhulpverlening willen maken en folders zoeken.

Zo’n bureaudienst is spannend. Ik ben nog maar stagiaire maar dat zien mensen niet aan mijn neus. Ik heb het idee dat ik dus alle vragen moet kunnen beantwoorden.Vanmorgen stapt er een meisje binnen van een jaar of zestien. Ze is helemaal zeiknat want het regent al dagen. Ze is hyperdruk en begint al te ratelen voordat ik goedemorgen kan zeggen.. Haar haren hangen in lange slierten voor haar ogen. Door haar drukke gebaren vliegen de regendruppels in het rond. Ik kan niet veel maken van wat ze allemaal zegt en besluit een collega erbij te roepen.

Collega Brigitte, ook een stagiaire maar wel van de SPH opleiding, neemt het meisje mee naar een kantoortje achter in de gang. Net als alles weer rustig lijkt hoor ik de kantoordeur openknallen. Het meisje zie ik de keuken inschieten en er even later weer uitrennen, met een handdoek in haar handen en verder alleen in een slip en BH! Brigitte probeert haar te kalmeren en gebaart naar mij dat ik moet bellen. Wat is hier allemaal aan de hand?? In ieder geval moet hier een echte specialist bijkomen. Binnen tien minuten staat Simon op de stoep. Nadat hij het verhaal van Brigitte heeft gehoord belt hij de GGZ. Dit meisje is volledig doorgedraaid en niet meer voor rede vatbaar. Binnen no time is er iemand van de crisisdienst GGZ en is er deskundige hulp voor haar. Ging alle jeugdhulpverlening maar zo snel.

De rest van de middag is het wat rustiger en kan ik wat schoolwerk doorlezen. Ongelooflijk wat een papierwinkel ik moet lezen en dan de opdrachten nog.

Een uur voordat ik klaar ben met de bureaudienst belt er een collega van Pleegzorg. Hij heeft dringend iemand nodig die even op twee kinderen kan passen tot er een opvang voor de nacht is geregeld. De moeder van de kinderen is plotseling doorgedraaid en de kinderen gaan naar een crisispleeggezin. Het is allemaal zo snel gegaan dat het even zal duren voordat de pleegmoeder er is. Een kwartier later komt collega Lucas binnen met een jongen en een meisje rond de acht en tien jaar. Twee paar donkere ogen in krijtwitte gezichtjes staren me aan. Samen gaan we naar de keuken waar het nu rustig is en met ieder een glas limonade zitten ze aan de lange tafel. We hebben wel wat boekjes en speelgoed, maar deze twee kinderen zijn daar helemaal niet voor in de stemming. Het meisje vraagt waar mama nu is. Ik weet het niet. Ze willen ook weten wat er gaat gebeuren. Dat weet ik ook niet precies. Het meisje begint langzaam te huilen en met een brok in mijn keel probeer ik haar te troosten. Ik moet de grootste moeite doen om niet mee te huilen. Het lukt me om mijn tranen terug te dringen. Ik weet niet hoe doorgewinterde hulpverleners hier mee omgaan maar ik vind het zwaar.

Gelukkig komt Lucas al snel terug met pleegmoeder en worden de kinderen weer meegenomen. Ze gaan heel veel onzekerheid tegemoet maar ik ben blij dat er nu goede opvang is.

Gelukkig is niet elke bureaudienst zo moeilijk maar ik ben toch elke keer weer blij als het erop zit.

Heb jij een vraag aan Katja? Of weet jij een antwoord op de vragen die gesteld worden over haar stage? Misschien kun jij anderen helpen om nog meer uit hun stage SPW te halen.