Laat mij toch dromen

by Kaatje
(Belgium)

droomverhalen

Dromen doe ik mijn hele leven al. Ik herinner me nog dat ik in de kleuterschool zat en de juf tegen me zei:" hé, Kaatje zit je weer te dromen?"

Hoe dat komt weet ik niet, maar als ik niet droom dan voel ik me niet goed. Ja, ik ben een dromende denker of een denkende dromer, noem het zoals je wil.
Vaak ben ik alleen lichamelijk ergens aanwezig .Vooral als ik ergens ben waar ze bijvoorbeeld over politiek praten of over computers, of bij dat mens ben met haar theatrale persoonlijkheidsstoornis.
De laatste tijd begin ik steeds vaker te denken dat dit allemaal niet normaal is.Of zijn er nog meer die dat hebben.Anders kun je het toch allemaal niet aan?
Ik kan enorm veel aan,want ik voel de echte realiteit vaak niet ,omdat ik me afsluit dan en mezelf in die droomwereld verschuil,ver weg van wat alle mensen allemaal aan pijnlijke dingen aan het vertellen zijn, of ver weg van de pijnlijke dingen die aan het gebeuren zijn.Het is een soort pantser een soort roes waarin ik leef.Als iets me innerlijk raakt kruip ik in mijn wereldje.Maar ik kan daar wel ontzettend moe en depressief uitkomen hoor.Denk niet dat het zo prettig is.Want ik kom er wel eens uit ook.
Maar misschien is dit wel beter dan het échte constant te moeten voelen.Wat is er nou leuk aan het echte leven?Niet al teveel hé.Wat is er leuk aan dat je baby bijvoorbeeld 's nachts om melk ligt te huilen?Onze kinderen zijn nu al wel groot, maar dan nog.Of wat is er zo prettig aan dat je heel vroeg je bed uit moet om een job te gaan doen die je niet leuk vind?Wat is er na jaren huwelijk nog romantisch aan, als je nu bijna nooit meer tijd hebt voor elkaar, omdat je steeds moet werken voor geld ,anders kom je er ook niet?Wat is de schoonheid van het ouder worden, momenteel snap ik daar niets van?Wat is er vervelender dan elke dag rekeningen uit je bus halen,weer naar de tandarts moeten, of je eten laten aanbranden ,omdat je terwijl je aan het koken bent scheidsrechter moet spelen tussen je ruziemakende kinderen?
Elke dag je huis opruimen...nee , laat mij maar dromen.
Dromen over mooie dagen en lieve mensen.Dromen over mooie momenten van vroeger , het zorgeloze kind in mij dat in de zandbak speelt of braambessen plukt.Het kind dat een suikerspin krijgt van haar pa, die ene keer dat hij eens mee naar de kermis wilde.Dromen van toen hij haar redde van de dood,bijna was ze over boord gegaan, tijdens het vissen op de woeste zee.Dromen over de toekomst, het nieuwe huis dat mijn man voor ons aan het bouwen is.Dromen over onze kinderen,waarvoor ze zullen gaan studeren en met wie ze zullen trouwen.Maar nooit teveel denken aan de saaie ,slechte ,vervelende dingen in het leven, het leven is er veel te kort voor!