Levensverhaal De start!

by Tamara
(Oss, noord brabant, holland)

Levensverhaal De Start

Tja waar zal ik eens beginnen. Dit is eigenlijk echt een levensverhaal. En dan te bedenken dat ik nog maar 27 jaar oud ben. Laat ik me eerst eens voorstellen. Mijn naam is Tamara, woon samen met een hele lieve jongen/man. Samen hebben we een heel mooi en lief zoontje Matthijs, hij is nu 9 maanden.

Waarom de titel de start? Ik leef al jaren met depressiviteit. Het is zwaar en niet makkelijk, maar dankzij mijn gezin, ouders, familie en vrienden gaat het steeds een beetje beter.

De start is wanneer het bij mij begonnen is. Waarom ik depressief ben. Het is ook erg belangrijk voor mij om mijn "ei" kwijt te kunnen. Ik zal beginnen bij het begin.

Ik heb liefdevolle ouders. Allebei van Indonesische afkomst. Mijn depressie is eigenlijk al ontstaan toen ik op de basisschool zat. Maar ja als kind heb je dat niet echt in de gaten en ik was een hele goede verberger. Ik werd regelmatig gepest en toen ik ook nog eens een bril en een beugel kreeg was het soms helemaal feest. Maar toendertijd vocht ik nog wel eens terug totdat ik 12 jaar was.

Ik was 12 jaar en het was Carnaval. Heel gezellig in het buurtgebouw met vriendjes en vriendinnetjes carnaval vieren. Op een avond mocht ik nog even carnaval vieren van mijn ouders en het gebouw was aan het einde van de straat. Ik hoefde er alleen maar 1 straat voor over te steken.
Tegenover het gebouw was een friettent. Daar gebeurde het! Ik werd bij mijn kraag gepakt door een jongen. Geen idee hoe oud hij was maar ik denk tussen de 18 en 25 jaar. Zijn gezicht kan ik me niet meer herinneren. Te ver verstopt denk ik! Hij gooide me tegen de muur op van de friettent en begon zijn handen over mijn gehele lichaam te betasten. Ik moest huilen maar was verstijft. Kon niet schreeuwen, praten, ik kon alleen maar huilen. Ik herinner me de geuren en zijn gedrag. Alcohol, sigarettenrook en wankelend op zijn benen.

Pas toen hij zijn gulp opendeed, was ik ineens niet meer verstijft en zette ik het op een rennen. Snel het gebouw binnen. Ik wist dat ik daar veilig zou zijn en ik wist ook dat mijn vader en een vader van een vriendinnetje mij en mijn vriendinnetje zouden komen halen later die avond. Volgens mij duurde het allemaal bij elkaar maar 10 minuten maar het voelde aan als uren. Meteen naar de wc en mijn tranen wegvegen, mezelf opknappen en naar binnen. Pas toen ik 19/20 jaar was besloot ik het te vertellen aan mijn ouders. Al die tijd heb ik het verborgen gehouden voor hun, mijn familie en mijn vrienden. Dit was eigenlijk een beetje de eerste grote druppel dat deed lijden tot mijn depressie.

Ik heb zoals ik het noem een kneuzenfamilie. Iedereen heeft wat. Vooral reuma, astma en cara komt veel voor bij jong en oud. Ook ik heb veel lichamelijke klachten. Maar bij ons is de dood ook iets dat we bijna elk jaar wel meemaken. Er was zelfs een tijd dat ze met bosjes overleden. Dat waren de andere grote druppels. Een van de grootste druppels was dat mijn opa overleed. Ik was boos, op mezelf en op hem. Wij zouden met bijna heel de familie naar indonesie gaan. Hij moest alleen van te voren nog naar het ziekenhuis voor dotteren. Gewoon simpel het dotteren van de aderen in zijn benen. Helaas was de eerste keer niet helemaal gegaan zoals ze hadden gehoopt dus moest hij kort voor de vakantie nog terug. Hij heeft het ziekenhuis nooit meer verlaten. Mijn opa zag er echt uit als een boedha beeld. Dikkie buik, bolle kop en een hele leuke glimlach. De liefste opa van de hele wereld. We gingen op een dag op visite in het ziekenhuis om te kijken hoe het ging. Hij gedroeg zich raar. Hij viel zo ineens weg. Ik zag dat er iets niet klopte maar ja ik was toen nog 15 of 16 jaar oud. Wist ik veel!!! De volgende dag moesten we met spoed naar het ziekenhuis komen. Want Opa had een hersenbloeding gehad. Het ging niet goed, want het was een flinke. Hij overleed...... Ik was boos op mezelf en gaf mezelf de schuld misschien als ik iets gezegd had, misschien als ik ............. Achteraf gezien had ik er weinig tegen kunnen doen. Maar toch bleven de vragen door mijn hoofd spoken. De jaren werden alleen maar erger. Het hield niet op. Maar ik zal de volgende keer mijn levensverhaal verder vertellen want mijn zoon heeft me nodig.