Levensverhaal Van een Trotse Moeder
by Evelien
Ik zal jullie mijn levensverhaal vertellen en daarbij begin ik toen ik 18 jaar was: Ik wilde altijd al jong kinderen krijgen. Toen ik een jongen vond die dat ook wilde was voor mij die keuze snel gemaakt. Of ik ooit verliefd op hem ben geweest? Nee ik denk het niet, meer op het idee om kinderen te krijgen denk ik. Toen ik 19 was trouwden we en ik was toen 24 weken zwanger. Nou alles ging prima en een tweede zoon volgde 1,5 jaar later. Toen hadden we besloten geen derde meer proberen te krijgen, omdat het voor hem echt wel genoeg was. Want ook toen al was hij er niet echt voor me, tijdens de weeën lag hij te slapen en noem maar op. Maar ja wat ik heel graag wilde gebeurde toch, en dat was te verwachten hoor hihi een derde zoon volgde nog geen 2 jaar later. Mijn droom kwam uit maar voor hem werd het alleen maar erger. We kochten een huis met veel onderhoud en hij had een auto met veel onderhoud. En nee ik was niet de makkelijkste hoor, deels karakter en deels de situatie. Daarom dacht ik dat ik toen al blij moest zijn dat er iemand was die van me hield, nu is dat grote onzin want ook ik ben het waard. Maar goed terug naar de situatie. Al met al werd het hem teveel en besloot hij 4 maanden na het kopen van ons huis te vertrekken. En op zich was dat een opluchting voor me want ik dacht steeds vaker wat als hij er niet zou zijn, denkend aan een toekomst met iemand waar ik echt van zou houden. Toen volgde onze scheiding. Het huis werd al snel verkocht aan mijn moeder en haar vriend en ik kon er blijven wonen zolang als nodig was. Ik woonde met 3 kinderen op zolder en had de slaapkamers. Even later kwam zijn dochter en gigantische .... (piep) beneden wonen en toen was er geen plezier meer aan. Er waren grote spanningen tussen ons vieren (vriend, moeder, dochter en ik), Gelukkig had ik net op tijd een eigen huisje. Mijn moeder kon na haar breuk het huis alleen kopen. Dus het huis was opgelost en dochterlief werd eruit gezet haha. Mijn eigen huis, heerlijk gevoel. Zelf inrichten met allemaal nieuwe spullen en via Internet vond ik een man die me met alles helpt. van de tuin tot een snoertje aanleggen, en zo wordt dit mijn droomhuisje. De scheiding verliep redelijk, maar gezien er van zijn kant grote bedragen werden uitgegeven wilde ik het toch snel afhandelen. Gelukkig hadden we een goede regeling daarover maar zekerheid heb je nooit. Grotendeels heb ik samen met zijn vader de scheiding afgerond en we hadden dezelfde advocaat en al had ik mijn twijfels over onze advocaat ik zette door. Deze maand hoop ik het laatste deel van zijn schuld naar mij te ontvangen, maar dan zijn we er nog niet hoor. Na de belastingdienst dan kunnen we dat afronden en ooh wat is dat een heerlijk idee. Al is het idee dat ik geld van hem krijg ook erg leuk hoor haha. Maar weet je wat pijn doet???!!! Dat je steeds weer merkt dat hun vader ze niet graag wil zien, ze niet extra wil zien en ze bij elk ding bij zijn ouders laat. En zo gaat het steeds weer, maar ach bij zijn ouders zitten ze ook goed. Met mijn schoonmoeder heb ik nog goed contact, ze past nog op de kinderen. Helaas heeft zijn vader me laten vallen toen ik opnieuw een advocaat nam om naar de zaak te kijken. Ik zeg al als de berekening maar klopt mbt alimentatie dan geeft me dat rust. Ik heb echt het gevoel dat hij meer moet betalen, maar daar zijn we nog mee bezig. Zijn vader werd hierop erg kwaad. Maar vroeg of laat was dat sowieso gekomen omdat ik het toch in zijn ogen fout zou doen. Ik vind als hij er niet voor wil zorgen dan moet hij maar betalen en niet een veel te duur huis gaan huren. Dat kan hij allemaal aftrekken van de alimentatie maar goed... Maar al met al heeft de scheiding me echt goed gedaan. In huis is er rust, ik hoef niet te rekenen op een man die iets doet want dat deed hij toch vaak niet. Maar geef toe je verwacht het wel en dat irriteert en geeft spanning. Ik heb mijn eigen huis waar ik trots op ben. Ik heb 3 geweldige kinderen die ik mag zien opgroeien. Ik heb geen financiële problemen, al is mijn maandinkomen minder dan de bijstandsnorm. Ik red me prima en wil daar niet van afhankelijk zijn. En ja met alle kortingen van de belastingdienst is alles best goed te doen. Veeleisend was ik nooit en ik geniet van kleine dingen. Maar kan wel de dingen doen die ik wil hoor. Ik ben absoluut niet zielig of zo, zo voel ik me echt niet. Ik kan trots op mezelf zijn want ik zal er altijd zijn voor de kinderen zijn, en ja die 2 weken dat ze zo weg zijn is het ergste. En al ben ik wel eens moe en vervloek ik mijn ex als ik weer mijn bed uit moet, ik ben blij dat hij weg is. Uiteindelijk hoop ik dat hij zijn deel wel zal krijgen. Want al zijn de kinderen nu nog maar 2,4 en bijna 6 ze zullen ook gaan zien dat ze niet altijd welkom zijn bij hun vader. Elke dag geniet ik weer van mijn kinderen, en ja natuurlijk mopper ik regelmatig kom op het zijn kinderen en vooral broertjes. Maar als ik een dag niet kan mopperen op ze is mijn dag niet compleet. als ik niet even kon genieten van hun gekke dingen. Ik weet dat het lastig is om de juiste man te vinden, sowieso iemand die bij je past maar ook iemand die voor 100% voor de kinderen gaat. Maar ik weet dat hij er is en ik houd mijn ogen open. En natuurlijk speelt het verleden en het heden wel mee want sommige dingen veroorzaken wel littekens hoor. Ook heb ik het laatste jaar nieuwe mensen leren kennen en nieuwe bijzondere vrienden gekregen. Maar ook de beste vriend van mijn ex die hij al heel lang kent heeft me nu pas leren kennen. En hij moest echt even wennen want hij dacht altijd negatief over me en nu was ik opeens aardig. Zo merk je dus hoe mijn ex al jaren over me praatte. En gezien zijn vriendin in die tijd een heel goede vriendin van me werd zag hij me ook steeds vaker. Nu is hij een goede vriend van mij en mijn ex heeft ook hem laten vallen nadat mijn ex al heel snel ging samenwonen met zijn vriendin. Ja, een deel van de strijd gaat elke dag verder, elke dag leer je bij. Maar bovenal ben ik heel gelukkig met mijn leven, laat ik niet over me heenlopen en is er nog maar 1 ding dat ik mis en dat is die ene man, maar die zal met de tijd wel komen. Net als ieder ander heb ik mijn goede en slechte dagen, maar dit is mijn leven. En al is het niet helemaal zoals ik in gedachten had, het is goed zo. want je moet zelf iets van je leven maken. Je kunt beter van je kinderen genieten met diegene die echt om ze geven dan dat je s’ avonds de leuke verhalen vertelt en je niet het idee hebt dat ie echt luistert. Want uiteindelijk zijn er genoeg mensen die er altijd voor je zullen zijn, en ik merk nu steeds meer wat voor mij geldt. Wie goed doet ontvangt dit terug, ik waardeer mijn vriendschappen des te meer. Ik geniet meer van het uitgeven van geld. En zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan met mijn levensverhaal maar ik zal het hierbij laten. groetjes van een trotse moeder
|
