Loopbaanbegeleiding, soms een glibberig pad.

De weg naar loopbaanbegeleiding is soms glibberig. Wat kan er wel en wat kan er niet?

Vóór de bijstand had ik nooit van loopbaanbegeleiding gehoord. Eenmaal in de bijstand is er geen ontkomen meer aan.

Mijn eerste stap na de scheiding was…helemaal niets. Zeker zes maanden heb ik de tijd genomen om bij te komen van alle spanningen en om te kijken wat ik in de toekomst wil.Na afloop van die zes maanden heb ik het thuis namelijk wel gezien. Ramen zemen wordt een dagtaak op zich tussen “de Bold and the Beautiful” en “The Oprah Winfry Show”. Na veel lezen en wat rondkijken in de bibliotheek is de keuze dus gevallen op Sociaal Pedagogisch Werk.

Voortvarend als ik ben, heb ik me gelijk maar ingeschreven voor het eerste leerjaar van in totaal drie leerjaren en gelijk de boeken aangeschaft. Bij mijn volgende bezoek aan de sociale dienst laat ik trots mijn toelatingsbewijs zien.

Citaat: Hij weet niets, en denkt dat hij alles weet. Dat wijst duidelijk op een politieke loopbaan. Shaw, George Bernard

Ho Ho, dat gaat zomaar niet! Als ik me vastleg voor een studie van drie jaar dan ben ik niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt, en dat kan niet. Mijn argument dat ik met een betere opleiding ook beter werk kan vinden wordt van de tafel geveegd. In no time heb ik een afspraak. Een week later zit ik bij een ambtenaar en krijg ik voortaan loopbaanbegeleiding.

Deze loopbaanbegeleidster is een stuk soepeler dan de man van de sociale dienst. Ze vertelt zelf ooit ook in deze situatie heeft gezeten en ze weet heel goed de regels en vooral de mogelijkheden. Zonder veel woorden vuil te maken neemt ze de rekening voor de boeken van me aan en ik krijg ze vergoed! Jippie! Ze gaat ook zorgen dat ik wél de opleiding kan afmaken.

Inmiddels is dit gesprek alweer een jaar geleden. Zit ik in mijn tweede schooljaar en loop dus stage in de jeugdhulpverlening.

Op mijn stageplek zitten er soms mensen aan tafel die ook in de bijstand zitten. Over het algemeen veel langer dan ik dat zit. Ik weet dat het niet gemakkelijk is om uit de bijstand te komen maar het is wél mogelijk. Niet iedereen is, zoals ik, in de omstandigheden om te gaan studeren. Ik moet oppassen open te blijven staan voor mensen die er helemaal niets aan doen. Op deze manier merk ik wel dat het lastig is om privé, opleiding en werk gescheiden te houden.

Gelukkig zijn er regelmatig gesprekken op school waarin we dit soort dingen kunnen bespreken. Deze supervisie is echt nodig om ervaringen van je af te praten. Ook helpt het om te achterhalen waarom ik op een bepaalde manier reageer.

Met de loopbaanbegeleiding heb ik niet veel contact meer. Af en toe stuur ik een cijferlijst of heb ik kort overleg over mijn huidige situatie. Mijn hoop is nu gevestigd op een contract in de jeugdhulpverlening. Ik kan dan uit de bijstand, ik heb geen loopbaanbegeleiding meer nodig en ik ben weer eigen baas.

Heb jij een vraag aan Katja? Of weet jij een antwoord op de vragen die gesteld worden over haar stage? Misschien kun jij anderen helpen om nog meer uit hun stage SPW te halen.