Ongemotiveerde Jongere: een Win-Win Situatie

Ik heb veel geluk met mijn stageplek SPW en het werken met ongemotiveerde jongere in de jeugdhulpverlening. Vaak zijn banen in de jeugdhulpverlening in de avonduren omdat je dan werkt in een gezinsvervangende setting. Zelf heb ik twee kinderen thuis en ik vind het niets om ’s avonds met andere kinderen te werken om dan mijn eigen kinderen thuis alleen te laten.

Deze ambulante vorm ( de ongemotiveerde jongere komt/moet naar je toe of je gaat zelf op huisbezoek) is dus ideaal voor mij. Crisisdiensten buiten kantooruren draaien we niet en weekend diensten ook niet.

Dat wil niet zeggen dat het ambulante werk eenvoudig is. Een eenmaal aangemelde ongemotiveerde jongere heeft helemaal geen zin om te komen, hij is gewoon gestuurd. In práten hebben ze al helemaal geen zin. In het voordeligste geval hangen ze in hun stoel, benen gericht op de deur om bij de minste of geringste kans weg te schieten, richting hangplek. Voor mij is het een kick om ze dan zo te benaderen dat ze rechtop schieten, in één keer door hebben dat er hier iets te halen valt en mee willen werken.

Over de aanleiding dat ze hier moeten komen praat ik vaak niet eens, en zeker niet in een eerste gesprek. (een ongemotiveerde jongere wordt aangemeld omdat ze op de een of andere manier met de politie in aanraking zijn geweest) Ze kunnen die preek wel dromen onderhand en zitten niet te wachten op mijn herhaling daarvan.

Het mooiste is als ik een win-win situatie kan creëren. Wij, politie ouders school, hebben een probleem met hun gedrag en de jongere heeft een probleem want de hulpverlening hijgt in zijn nek. Als zij een ander (niet crimineel of overlast) gedrag gaan krijgen, hebben wij een jongere die we weer van de lijst kunnen schrappen. Iedereen blij.

Vandaag heb ik Quentin aan de tafel hangen. Zijn pet hangt over zijn ogen en alleen als ik zelf ook zou gaan hangen kan ik in zijn ogen kijken. Quentin heeft al twee keer geld gestolen uit de portemonnee van zijn moeder. Nu is hij op school aangehouden omdat hij geld heeft gestolen uit het kluisje van een medeleerling. De school wil nog geen aangifte doen onder voorwaarde dat hij een ambulant hulpverleningstraject ingaat.

Hij is niet erg spraakzaam. Op mijn vragen geeft hij afwerend en wantrouwend antwoord. Wie weet wat dit gekke mens allemaal met hem kan doen. Toch komt hij langzaam los als ik merk contact te krijgen over zijn grootste hobby: skaten. Mijn zoon is ook een enthousiaste skater dus ik weet wel een paar termen. He, dat is verrassend. Zo’n oud seniel mens weet waar hij het over heeft! Zijn ouders bestempelen Quentin als ongemotiveerd, brutaal en lui maar tot mijn verbazing besteedt hij drie uur per dag aan skaten, de cijfers op school zijn goed én heeft hij een baan als krantenbezorger. Hij heeft dus inkomsten.

Langzaam ontstaat het beeld van een gezin met hardwerkende ouders die vooral gericht zijn op prestaties en het opbouwen van een goede toekomst. Niks mis mee natuurlijk. Zijn ouders vinden het belangrijk dat hij spaart voor later. Zijn inkomsten gaan dan ook op een bankrekening waarvan de ouders zijn pas beheren. Zakgeld krijgt hij niet want als hij iets nodig heeft hoeft hij het maar te vragen. Overleg met elkaar over hóe het geld te besteden is er echter niet.

Als ik hem voorstel om daar met zijn ouders is over te praten veert hij overeind. Hij weet zeker dat ze toch niet willen veranderen. Zijn twee oudste broers hebben hetzelfde meegemaakt dus dat gaat mooi niet lukken.

Ik beloof hem een gesprek te hebben waar hij niet bij hoeft te zijn. Of het wat oplevert weet ik niet maar het is te proberen. Met een afspraak voor een volgende keer en wat meer inzicht in de omstandigheden van deze “ongemotiveerde jongere “ sluit ik het gesprek af. Quentin komt er wel, nou het geld nog.

Heb jij een vraag aan Katja? Of weet jij een antwoord op de vragen die gesteld worden over haar stage? Misschien kun jij anderen helpen om nog meer uit hun stage SPW te halen.