Probleem van Nul Komma Nul

by Vincent Sprakel
(Nederland)

Probleempje van nul komma nul en toch een irritatiegraad die soms oneindig is. We hebben het dan over de afglijdende schoudertas. Voor mijn broodwinning heb ik een tas nodig voor wat papparassen die ik van plaats A naar B vervoer. Zonder tas, geen broodwinning. De aard van het werk is niet zo dat een aktetas op zijn plaats is, dus enige jaren geleden heb ik een degelijke tas aangeschaft voor het lieve sommetje van bijna vijftig euro. Vrouwelijke tassenfetisjisten zullen dit een prijsje van niets vinden, maar ik vond het nogal wat. En in mijn beleving geldt hier goedkoop is duurkoop, want al zijn voorgangers waren binnen een jaar versleten. Met mijn huidige tas loop ik al meer dan drie jaar rond, dus een goede koop.

Sjouwend van plaats A naar B binnen mijn werk of als ik naar huis ga, mijn tas gaat over mijn schouder mee. En telkens moet ik constateren dat de tas tijdens het lopen van mijn schouder afglijdt, heel irritant. Een oplossing zou kunnen zijn de tas over mijn hoofd op de andere schouder te leggen, maar de band voor mijn buik, maar ook in de hals knelt dan heel vervelend. Het geeft zo’n rolladegevoel en dat loopt ook niet lekker, dus dan maar weer nonchalant op mijn rechterschouder en om de vijftig meter de tas weer terugduwen.
Hoe vervelend ook, want van ontspannen lopen is geen sprake, het fysieke ongemak is nog niet eens het ergste.
Het psychische lijden van de afglijdende schoudertas is het grootst. Allereerst, je loopt niet ontspannen en de mensen in je omgeving zullen niet denken, ‘o, daar loopt een man die is nu uitgewerkt en naar het station of auto loopt en wat loopt die nog fris, die heeft nog heel veel energie om leuke dingen te doen ’s avonds.’ Integendeel. Het geeft meer het beeld van een matte uitslover die overdag in gevecht is met de weerbarstige materie van zijn werk en als dat klaar is vecht hij verder. Nu met zijn tas.
Erger nog is de verbazing: 'Heb ik dit nu.' Objectief gezien ben ik meer dan gemiddeld breed in de schouders en heb ik ook niet meer dan andere mensen last van afhangende schouders. Volgens mij dan. Een korte blik in de spiegel bevestigt die bevindingen. Waarom kan ik dan niet een tas met papieren normaal op mijn schouder laten rusten? Hoe doen al die frêle vrouwtjes dat, hun tas quasi-onverschillig mee laten dansen, lopend in een moordend tempo met een air van hier ben ik met mijn tas, niemand doet me wat. Of zou het aan de inhoud van de tas liggen?

Heb ik mogelijk onbewust een hekel aan al die papieren en bestaat er toch zoiets tussen hemel en aarde die dit aan mij kenbaar moet maken? Zal morgen eens met een six-pack bier naar het werk gaan. Misschien lukt het dan wel, hoewel werkzaam in de verslavingszorg geeft dat ook weer complicaties.
Ben in afwachting van deugdelijke suggesties, maar tot die tijd sleur ik die ‘k’-tas maar mee.



Website Vincent