Probleemkinderen of kinderen met problemen

Een van de vele discussies: Probleemkinderen of kinderen met problemen voeren we nu op de opleiding SPW4 tijdens supervisie. Het gaat er soms heet en heftig aan toe in de groep. Tijdens supervisie kun je alles bespreken waar je tegen aanloopt tijdens je stage en je bespreekt er de feedback die je krijgt van collega’s. In het begin had ik moeite om mezelf te uiten tijdens supervisie omdat het vaak zo persoonlijk is. Maar na een paar maanden heb ik de ervaring dat het heerlijk is om anderen hun visie te horen en ook feedback te krijgen.

Supervisie gesprekken blijven binnen de groep en verslagen worden anoniem gemaakt, dat is wel net zo veilig.

De laatste discussie heeft vooral te maken met welke houding je tegenover je doelgroep staat. Dat die houding vaak bepaald wordt door je denken. Als je pleegkinderen zielig vindt dan ga je ze met medelijden behandelen. Vind je het juist geweldig dat er ook voor deze kids opvang en een veilige haven bestaat dan is het makkelijker je te richten op de positieve zaken.

Zo is er ook al jaren de bekende verandering in het benoemen van de doelgroep geestelijk gehandicapten. “mensen met beperkingen” of “mensen met mogelijkheden?” Je kunt het muggenzifterij noemen maar het bepaalt wel je houding naar deze mensen.

Pjotr is een jongen van 16 en duidelijk niet van plan om met mij te praten. Hij hangt in de bank en zwijgt. Zijn ouders zitten tegenover me en zijn allesbehalve stil. Er komt een lawine van vuilnis over mij heen met maar een doel: vertellen wat Pjotr voor een rotjoch is. Pjotr hoort het allemaal zwijgzaam aan. Het enige wat ik zie is een donkere blik vanonder een pet met klep. Na ongeveer een half uur zijn de ouders uitgeraasd en valt er eindelijk een stilte. Pjotr staat op steekt zijn middelvinger de lucht in en loopt de deur uit. Als dat geen statement is! Voor mij een kind met problemen maar voor ouders duidelijk een probleemkind. Op deze manier is het moeilijk een plan te bedenken. Na overleg lijkt het me handiger om eens op school te informeren en daar te horen of ze over Pjotr ook denken als een van de vele probleemkinderen!

Om een lang verhaal kort te maken: Pjotr loopt vreselijk achter op school. Hij redt het echt niet want het niveau is veel te hoog. Hij houdt zijn rapporten achter en omdat ouders zelf ook niet reageren op oproepen van school kan dat lang verborgen blijven. School staat op het punt hem te verwijderen en Pjotr zal van de school afmoeten waar al zijn vrienden wel opblijven. Zijn frustraties lopen hoog op met alle bekende gevolgen. In dit gezin zal duidelijk meer moeten worden gecommuniceerd én dan vooral vanuit een andere houding. Dit kind heeft problemen en grote ook. Dáár moet naar gekeken worden!