Weblog Katja, Stagiaire SPW

De dag begon zo mooi. Na een week stagiaire SPW zijn, dossiers lezen en aantekeningen maken krijg ik eindelijk een volgende klus. Samen met mijn nieuwe baas Simon ga ik naar een overleg met de politie.

De afgelopen week heb ik hard gewerkt. Veel gelezen over doelstellingen van het project en veel zitten kleppen met andere stagiaires. De dossiers zijn een rommeltje. Simon zijn aandacht is de afgelopen maanden zoveel mogelijk naar jongeren gegaan die zijn aangemeld bij het JPP (Jeugd Preventie Project) Al zijn energie heeft hij gestoken in de gesprekken met jongeren en hun ouders. Dit alles vastleggen op papier en in een dossier stoppen is niet zijn sterkste kant. Op zich niet zo vreselijk als je in je eentje werkt maar ik ben geen gedachtelezer. Willen we samenwerken als begeleider en stagiaire spw, dan moet er verslaglegging zijn of op zijn minst iets van een kaartsysteem.

Laat ik daar nou goed in zijn! Laat mij maar schuiven met computers en formulieren, lijstjes en cijfers. Het is niet het werk waar ik opnieuw voor ben gaan studeren maar het is wel iets vertrouwds. Zeker in deze maanden waarin alles nieuw en onbekend is, als stagiaire spw, geeft een taak als deze mij een gevoel van competentie!

Maar nu dus een nieuwe uitdaging. Samen met Simon zit ik bij een vergadering waarin alle jongeren worden besproken die, op wat voor manier dan ook met de politie in aanraking zijn geweest. Er zijn wijkagenten aanwezig, de leerplichtambtenaar, reclassering en wij dus van de jeugdhulpverlening en een coördinator jeugdzaken van de politie. Jongeren die al diep in het criminele circuit zitten worden verwezen naar de reclassering. Jongeren waarbij er vermoedens van kindermishandeling bestaan gaan richting Raad voor de Kinderbescherming.

Wij krijgen vijf nieuwe “klanten” toegewezen. Deze jongens verdienen een kans om op het rechte pad te blijven en zijn bereid het gesprek aan te gaan. Een jongen liep op straat rond terwijl hij eigenlijk op school hoort te zijn. Geen zwaar vergrijp maar wel een signaal dat er iets mis kan zijn. Voorkomen is beter dan genezen dus een ideale deelnemer aan het project.

De afspraak is snel gemaakt. Het rijtjeshuis waar we aanbellen, ziet er keurig uit. In de deuropening verschijnt een corpulente Surinaamse vrouw van in de dertig. We zijn welkom en schijven bij aan de tafel in de keuken. Op de trap klinken er zware voetstappen en vanachter de keukendeur verschijnt onze nieuwe deelnemer aan het project. Donker gezicht, donkere ogen, prachtige glimlach, 13 jaar oud en drie keer per week spijbelen.

Moeder neemt haar kans waar en in een stortvloed beschrijft ze wat voor een rotjongen het is. Hij luistert niet, rookt stiekem, komt ’s avonds laat thuis en er is kortom geen land mee te bezeilen. Zijn vader is er nooit, ze moet het allemaal alleen doen en dan gaat ie ook nog spijbelen! Van binnen veer ik op. Dat zijn bekende problemen! Daar kan ik er ook wel een paar van opnoemen waar ik tegen aan loop met mijn eigen kinderen. Die van mij spijbelen niet (hoop ik) maar luisteren is ook niet hun sterkste punt. De sfeer in huis is soms flink verziekt en de spanning te snijden. Hoe ze daar dan weer op reageren is altijd maar afwachten.

Het is de vraag hoe moeder hier mee omgaat. Als er alleen maar ruimte is voor klagen en straffen en er geen gesprek mogelijk is dan kun je wachten op escalatie.

Simon als ervaren hulpverlener voert het gesprek. Zelf als stagiaire spw kan ik ook wat vragen stellen om het allemaal helder te krijgen. Hoewel ik het doodeng vindt zo’n eerste gesprek, voel ik me echt helemaal in mijn element.

Moeder vertelt wat ze allemaal heeft geprobeerd. Inderdaad veel straf geven maar dat heeft niet geholpen. Geïnteresseerd vraag ik welke soort straf ze geeft. Onmiddellijk schuiven de “luiken” voor haar ogen dicht. Haar hele houding verandert en het wantrouwen straalt van haar af. “Denk je soms dat ik ze slaat? Of dat ze haar kind mishandelt?” Simon weet niet hoe snel hij het een en ander recht moet breien. Zelf zit ik daar met het schaamrood op mijn kaken. Natuurlijk moet je onderzoeken of er vermoedens van kindermishandeling zijn maar op deze botte manier van mij kom je nergens. Gelukkig kalmeert moeder weer en kunnen we verder.

Terug op kantoor legt Simon me uit wat ik fout heb gedaan, hoewel ik dat zelf ook wel begreep. Het wantrouwen naar jeugdhulpverlening is groot. Je weet maar nooit wanneer ze je kind komen weghalen. Als mensen dan bereid zijn om letterlijk en figuurlijk een kijkje in de keuken te geven kun je voorzichtig beginnen het vertrouwen te winnen. Veronderstellen dat een kind onnodig hardhandig gestraft wordt is dan niet de aangewezen weg.

De dag begon zo mooi. Ik voelde me een super professionele stagiaire SPW, met mijn dossier systeem en meepraten op een vergadering maar sta nu weer met beide benen op de grond.

Tussen moeder en mij komt het vast niet meer goed. Met haar zoon wel, dankzij Simon.

Sociale vaardigheden / 302Communicatie en sociale vaardigheden / druk 1 H.A.M. Bemelmans, A. Talsma & Marijke van Eijkeren De uitgave Sociale Vaardigheden(302) Communicatie en sociale vaardigheden maakt deel uit van de serie Traject Welzijn, een serie leermiddelen voor de sector Welzijn van het middelbaar beroepsonderwijs. De serie Traject Welzijn bestaat uit een compleet pakket leermiddelen waarmee de eindtermen van de deelkwalificaties van de Kwalificatiestructuur Welzijn 1999 kunnen worden gerealiseerd.

Heb jij een vraag aan Katja? Of weet jij een antwoord op de vragen die gesteld worden over haar stage? Misschien kun jij anderen helpen om nog meer uit hun stage SPW te halen.