Werken in de Jeugdhulpverlening, nooit saai!

Werken in de jeugdhulpverlening als stagiaire SPW is niet altijd mijn droom geweest. Het is min of meer toeval geweest dat ik deze richting ben opgegaan. Ik moet zeggen dat ik er nog geen moment spijt van heb.

Het werken in de verschillende sectoren is afwisselend hoewel ook soms uitputtend.

Het ene moment ben ik bezig met de administratie, het andere moment heb ik een weerbarstige puber aan tafel. “s Morgens een vergadering waarbij ik “fijn” de notulen mag doen. Twee uur later een vergadering op het hoofdbureau van politie voor nieuwe aanmeldingen van cliënten voor het Jeugd Preventie Project.

Alles is nieuw en uitdagend voor mij. De kansen om te groeien en later verder te werken in de verschillende vormen van jeugdhulpverlening liggen voor het oprapen.

Er zijn ook nadelen. Hoewel we tijdens de opleiding SPW veel oefenen tijdens rollenspellen en communicatie training is de praktijk toch weerbarstiger. Ik merk dat alle gesprekken die ik heb op een dag, ’s avonds in mijn hoofd nog eens herhaald worden. Bijna letterlijk kan ik woord voor woord het hele gesprek nog eens nadoen. Zonder aarzelen kan ik daarbij al mijn fouten noemen. Nadat ik het hele gesprek nog eens ben nagelopen doe ik het nog een keer maar dan helemaal perfect! Ik kan dit mechanisme niet stilzetten al zou ik dat willen.

Wat een beetje helpt is in de auto, terug naar huis, muziek opzetten. Op die manier maak ik mijn hoofd een beetje leeg.

Wat heel bizar is dat ik de neiging heb om vooral de techniek van een gesprek te herinneren. Terwijl dat van ondergeschikt belang is. Het lijkt ook wel een afweersysteem om minder aan de inhoud te denken want de problemen waarmee jongeren rondlopen zijn niet misselijk. Die variëren van: ik mag nooit uit, en ik krijg geen nieuwe laarzen tot: mijn vader heeft nooit tijd voor me, mijn broer slaat me maar ik mag niets zeggen, en erger.

Nu ik langzamerhand de techniek doorkrijg van gesprekken voeren en het meer een automatisme wordt komt er dus een gesprekdimensie bij. Hoe gek het ook klinkt langzaam dringt het tot me door dat als je begint met werken in de jeugdhulpverlening je er ook een verantwoordelijkheid bij krijgt. Het gaat ergens om. Mijn toenemende communicatie ervaring komt in de knel met mijn toenemende onzekerheid of ik wel geschikt ben om anderen te helpen. Misschien heb ik al, onbedoeld onherstelbare schade aangericht bij jongeren die nu juist voor deskundige hulp komen. Komen ze eindelijk voor hulp, ben ik alleen maar bezig met het zoeken naar de juiste vragen zonder te luisteren naar de antwoorden!

Nog voor ik me zelf kan onderdompelen in een diepe depressie krijg ik van een zeer ervaren collega hulp die ik nooit zal vergeten. Op mijn verhaal over mijn angst voor grote fouten en het verwoesten van jeugdige levens zegt hij heel onderkoelt:

Je kunt ook stellen dat het behoorlijk arrogant is te denken dat jij in één gesprekuurtje in staat bent een heel leven te ruineren!

Die zit. Werken in de jeugdhulpverlening als stagiaire SPW, nooit saai.

Heb jij een vraag aan Katja? Of weet jij een antwoord op de vragen die gesteld worden over haar stage? Misschien kun jij anderen helpen om nog meer uit hun stage SPW te halen.